1. جوراب های پشمی حالم را خوب می کند، چیزی عجیبی بود که تجربه اش نکرده بودم، توی نور آفتاب، کشیدمشان بالا تا روی ران هام، و ذوق کردم. ... گفته بودم که، می دانم چه طور از چیز هاش کوچک لذت ببرم، فقط دیگر دل و دماغش را ندارم! هر چند تنی که می خواهد زنده بماند، گاهی بازی را می برد، و یک جفت جوراب بسیار بلند پشمی، با دامن، در یک روز اواخر پاییز، حالم را خوب می کند، ... بعدش به سرم زد که « ببین انکار نکردن چه خوب است، چیزی به غیر از شلوار جین و کتانی بودن، ببین چیزهای تازه چه خوب است» و چه کم است، ... چه کم است فرصت برای زن بودن، ... 2. همان روزهای آخر پاییز، خیابان فلسطین را قدم زنان می رفتم پایین، روی برگ های تازه ریخته و BBC4 گوش می کردم، دو دو تا چهارتا می کردم که چطور پول دست و پا کنم، از این رنج عبث راه خلاصی پیدا کنم و به سرم زد که « همینه خوشبختی» قرن ها بود که این سبکی را در تنم جاری نداشتم، یادم رفته بود چجوری است، ... و عجب شیرین بود، ... گذرا و شیرین! 3. امروز بالاخره راهی که ماه ها قبل می خواستم بروم را دوباره قدم زدم، از آن عصر سرد پاییز هشت سالی گذشته، و پل کالج تا شاپور دیگر اصلا آن قدر ها دور به نظر نمی آمد، تمام شب قبل را نخوابیدم، از چهار گذشته بلند شده بودم نشسته بودم خیره به تاریکی و داشتم تمام می شدم، صبح روی 45 دقیقه رسیدم شاپور، ساعت ها توی همان اداره ای که این